Binnen ons land hebben we de geweldige Wet verbetering Poortwachter. Een wet die erop moet toezien dat werkgever en werknemer met elkaar in contact blijven, en gezamenlijk blijven onderzoeken of en welke re-integratiemogelijkheden er zijn. Natuurlijk nadat er een medische toetsing heeft plaatsgevonden door de bedrijfsarts. Tot dusver klinkt het mooi.
Te mooi om waar te zijn, zo blijkt vaak in de praktijk. Wat ik in de praktijk met grote regelmaat tegenkom is namelijk niet de insteek om de werknemer te ondersteunen om te re-integreren, maar partijen die met niets anders bezig zijn dan zichzelf in te dekken. Indekken tegen aansprakelijkheid (bedrijfsarts en interventiepartijen zoals spoor 2 bureaus en arbeidsdeskundigen) een flinke loonsanctie van UWV (werkgever), of een loonsanctie omdat er te weinig inspanningen worden verricht om aan het werk te gaan (werknemer).
Kortom: de Wet verbetering Poortwachter lijkt in de praktijk niet meer de werkhervatting centraal te stellen, maar alleen maar te gaan over het indekken en afschuiven. Resultaat is dat niet alleen de werkgever, maar niet in de laatste plaats de werknemer de dupe wordt.
Het is moeilijk verteerbaar dat het zover heeft kunnen komen in ons land. Om te begrijpen hoe de wet- en regelgeving in elkaar steekt heb ik een intensieve opleiding gevolgd, Regie op Verzuim, en nog steeds kom ik bijna dagelijks dingen tegen waarvan ik niet weet hoe het precies werkt. Hoe moet dit dan zijn voor de gemiddelde werkgever, zijn HR afdeling, of de werknemer. Hoe langer het proces van verzuim doorloopt, des te onzekerder wordt de toekomst voor deze werknemer. Het is ongelooflijk dat we medewerkers langer zieklaten dan strikt nodig, omdat werkgevers anders de “no-riskregeling” mislopen, en mogelijk een nieuwe periode van 2 jaar op zich af zien komen.
Een aantal voorbeelden uit mijn dagelijkse praktijk als HR consultant:
- Twee partners (man en vrouw; werkzaam bij dezelfde werkgever) worden beiden op exact hetzelfde moment arbeidsongeschikt geacht door de bedrijfsarts na een discussie over werken op zaterdag met hen. Beiden werden daadwerkelijk in gezondheid te beperkt geacht om werkzaamheden uit te voeren, ook al was deze bedrijfsarts geinformeerd op de ontstane discussie. Let wel: op EXACT hetzelfde moment…
- Spoor 2 trajecten ontberen flexibiliteit in hun aanpak. Of een werknemer nu 10 uur of 40 uur per week heeft gewerkt: het traject is hetzelfde. Als er geprobeerd wordt hier andere afspraken over te maken, dan komt meteen de aansprakelijkheid en de ‘Poortwachter dreiging’ om de hoek kijken: “als we dit niet volledig doorlopen, beste werkgever, dan loop je het risico op een loonsanctie”
- Ik maak in mijn werk mee dat werknemers zich zonder aantoonbare medische voorgeschiedenis of overbelasting in de privesfeer zoals bijvoorbeeld mantelzorg, veelvuldig ziekmelden, en als verklaring dan geven: “ziek is nou eenmaal ziek”.
Welkom in de wereld van verzuim: welkom in mijn wereld.